ACHT JAAR
Lieve lezers
Sorry, het is al even geleden maar soms weet ik niet wat schrijven. En nochtans zou ik beter alles neerschrijven dan is het van me af.
Een tas soep naast me, de gsm op stil, kamerjas aan, hier zit ik achter de pc...
Te tam om echt iets te beginnen doen voor mijn bachelor en niet moe genoeg om al in mijn zetel te kruipen.
De realiteit is aangekomen. Ik ben er bijlange nog niet over, dat kan ook niet. Overmorgen zouden we acht jaar samen zijn.
ACHT JAAR
Nu lijkt het een lifetime, mijn twintiger jaren voorbij, zogezegd de beste jaren. Dat waren ze ook. Behalve dat laatste jaar, nu besef ik dat het laatste jaar meer een hel was. Maar ik zag het niet, alleen iedereen rond mij zag de rook al hangen. Ik voelde het niet, mijn hart was van hem, ik was toegewijd zoals het een goede vrouw hoort. De vlammen laaiden op. Complete focus op mijn gezin, op mijn huishouden, verloopt alles goed, is alles zoals het moet, heeft iemand honger.... Mezelf op een tweede plaats gezet want dat deed een goede moeder dacht ik toen. We waren dan wel niet getrouwd maar we hebben samen een kind en een huis en hij was mijn man. Als ik over hem sprak tegen vreemden dan vroeg iedereen me ook altijd: 'och zijn jullie al lang getrouwd?'. Neen maar het scheelt niet veel hé, zei ik dan altijd. Met een brede smile van debiel geluk. En achter me brandde alles af. To a crisp.
Een spreekwoordelijke slag in mijn gezicht, een donker gat en een vat vol leugens dat heb ik gekregen bij mijn uitzetting. Want neen er was niemand anders, neen hij was niet zoals zijn vader en zou mij dat nooit aandoen, ik verdien gewoon beter, iemand die me wel een tweede kindje wilt geven, iemand die me wel het leven wilt geven waar ik van droom. MAAR dat was jij toch.
Guess what.... JA er is iemand anders, JA dat heeft hij me wel aangedaan. Maar het zelf komen zeggen daar had hij de ballen niet voor. Nuja dit heb je waarschijnlijk al gelezen in een vorige post hé.
Ik had je ook al verteld dat ik troost gevonden had. Die jongeman heeft me weer laten openbloeien, hij heeft me geleerd terug voor mezelf te kiezen, getoond dat ik het wel waard ben om volop te leven, dat ik mag lachen en gek doen, liefhebben, zoenen, knuffelen, liefkozen, soms eens egoïstisch zijn en zeggen nu is het aan mij. En ik ga hem daar altijd dankbaar voor zijn.
Maar mijn pootjes hebben de grond gevonden, de wolken zijn weggetrokken. En ik heb mezelf gevonden. Nu is het aan mij. En ik heb er hoop ik een fantastische vriend en toeverlaat bij gewonnen.
Hier zit ik dan, 31, single, moeder. Alleen want het is zijn avond. Dat zijn lastige avonden soms, maar ja het kan niet altijd makkelijk verlopen ook natuurlijk. Logisch, duh. Dus dan schrijf ik jullie maar, binnenkort zullen het ook studeeravonden worden.
Voorlopig blijft het bij slecht slapen en druk bezig blijven overdag. Zo weinig mogelijk nadenken over de jaren die voorbij zijn. Heb ik ze verloren of heb ik ze gewonnen? Ik denk dat het wel een beetje gelijk op loopt. Maar het is hard, na zoveel jaar. We spreken tenslotte niet van een relatie van één of twee jaar.
Denkt hij soms nog aan mij? Denkt hij soms dat hij een fout gemaakt heeft? Hij is tot over zijn oren verliefd heb ik gehoord, dat is mooi. Moet ik nu blij zijn voor hem? Ze zijn ondertussen al samen op reis geweest, daar heeft hij ook over gelogen/verzwegen.
Ik heb haar nog altijd niet ontmoet, ik wil dat graag, want ze heeft veel contact met mijn zoon en ik heb het recht te weten wie er voor mijn zoon zorgt. Maar dat vindt hij raar dus ik heb haar nog niet gezien. En als ik ze ga zien ga ik nadien waarschijnlijk crashen, want ze is 25, niet onknap en is vast een geweldig lieve meid. Nog een hel.
Misschien is het leven gewoon de ene hel na de andere, hoe eenzamer je bent hoe meer zuurstof de vlammen krijgen om je te omringen. Een donkere gedachte, jaja, geen zorgen ik heb geen zelfmoordneigingen of zo hoor. Het hiernamaals is er niet, we zijn er al en we komen gewoon terug in een andere versie van onszelf. Reïncarnatie volgens Karma. Een goed leven zal beloond worden met een betere toekomst. Voorlopig voel ik een ongelooflijk leeg gat en ik hoop dat dat ooit terug gevuld zal worden, maar nu zijn er nog restanten en die moet ik eerst kunnen wegspoelen, voor ik me terug kan geven aan iemand anders.
ALS ik dat ooit nog ga kunnen. Daar denk ik nu liever nog niet aan, dat is te veel werk.
Be kind to each other, love, share, live, laugh
Sorry, het is al even geleden maar soms weet ik niet wat schrijven. En nochtans zou ik beter alles neerschrijven dan is het van me af.
Een tas soep naast me, de gsm op stil, kamerjas aan, hier zit ik achter de pc...
Te tam om echt iets te beginnen doen voor mijn bachelor en niet moe genoeg om al in mijn zetel te kruipen.
De realiteit is aangekomen. Ik ben er bijlange nog niet over, dat kan ook niet. Overmorgen zouden we acht jaar samen zijn.
ACHT JAAR
Nu lijkt het een lifetime, mijn twintiger jaren voorbij, zogezegd de beste jaren. Dat waren ze ook. Behalve dat laatste jaar, nu besef ik dat het laatste jaar meer een hel was. Maar ik zag het niet, alleen iedereen rond mij zag de rook al hangen. Ik voelde het niet, mijn hart was van hem, ik was toegewijd zoals het een goede vrouw hoort. De vlammen laaiden op. Complete focus op mijn gezin, op mijn huishouden, verloopt alles goed, is alles zoals het moet, heeft iemand honger.... Mezelf op een tweede plaats gezet want dat deed een goede moeder dacht ik toen. We waren dan wel niet getrouwd maar we hebben samen een kind en een huis en hij was mijn man. Als ik over hem sprak tegen vreemden dan vroeg iedereen me ook altijd: 'och zijn jullie al lang getrouwd?'. Neen maar het scheelt niet veel hé, zei ik dan altijd. Met een brede smile van debiel geluk. En achter me brandde alles af. To a crisp.
Een spreekwoordelijke slag in mijn gezicht, een donker gat en een vat vol leugens dat heb ik gekregen bij mijn uitzetting. Want neen er was niemand anders, neen hij was niet zoals zijn vader en zou mij dat nooit aandoen, ik verdien gewoon beter, iemand die me wel een tweede kindje wilt geven, iemand die me wel het leven wilt geven waar ik van droom. MAAR dat was jij toch.
Guess what.... JA er is iemand anders, JA dat heeft hij me wel aangedaan. Maar het zelf komen zeggen daar had hij de ballen niet voor. Nuja dit heb je waarschijnlijk al gelezen in een vorige post hé.
Ik had je ook al verteld dat ik troost gevonden had. Die jongeman heeft me weer laten openbloeien, hij heeft me geleerd terug voor mezelf te kiezen, getoond dat ik het wel waard ben om volop te leven, dat ik mag lachen en gek doen, liefhebben, zoenen, knuffelen, liefkozen, soms eens egoïstisch zijn en zeggen nu is het aan mij. En ik ga hem daar altijd dankbaar voor zijn.
Maar mijn pootjes hebben de grond gevonden, de wolken zijn weggetrokken. En ik heb mezelf gevonden. Nu is het aan mij. En ik heb er hoop ik een fantastische vriend en toeverlaat bij gewonnen.
Hier zit ik dan, 31, single, moeder. Alleen want het is zijn avond. Dat zijn lastige avonden soms, maar ja het kan niet altijd makkelijk verlopen ook natuurlijk. Logisch, duh. Dus dan schrijf ik jullie maar, binnenkort zullen het ook studeeravonden worden.
Voorlopig blijft het bij slecht slapen en druk bezig blijven overdag. Zo weinig mogelijk nadenken over de jaren die voorbij zijn. Heb ik ze verloren of heb ik ze gewonnen? Ik denk dat het wel een beetje gelijk op loopt. Maar het is hard, na zoveel jaar. We spreken tenslotte niet van een relatie van één of twee jaar.
Denkt hij soms nog aan mij? Denkt hij soms dat hij een fout gemaakt heeft? Hij is tot over zijn oren verliefd heb ik gehoord, dat is mooi. Moet ik nu blij zijn voor hem? Ze zijn ondertussen al samen op reis geweest, daar heeft hij ook over gelogen/verzwegen.
Ik heb haar nog altijd niet ontmoet, ik wil dat graag, want ze heeft veel contact met mijn zoon en ik heb het recht te weten wie er voor mijn zoon zorgt. Maar dat vindt hij raar dus ik heb haar nog niet gezien. En als ik ze ga zien ga ik nadien waarschijnlijk crashen, want ze is 25, niet onknap en is vast een geweldig lieve meid. Nog een hel.
Misschien is het leven gewoon de ene hel na de andere, hoe eenzamer je bent hoe meer zuurstof de vlammen krijgen om je te omringen. Een donkere gedachte, jaja, geen zorgen ik heb geen zelfmoordneigingen of zo hoor. Het hiernamaals is er niet, we zijn er al en we komen gewoon terug in een andere versie van onszelf. Reïncarnatie volgens Karma. Een goed leven zal beloond worden met een betere toekomst. Voorlopig voel ik een ongelooflijk leeg gat en ik hoop dat dat ooit terug gevuld zal worden, maar nu zijn er nog restanten en die moet ik eerst kunnen wegspoelen, voor ik me terug kan geven aan iemand anders.
ALS ik dat ooit nog ga kunnen. Daar denk ik nu liever nog niet aan, dat is te veel werk.
Be kind to each other, love, share, live, laugh
Reacties
Een reactie posten