Moederdaggedachten
Morgen is het Moederdag
Een dag met bloemetjes en verwennerijen voor vele mama's. Wij vieren hier thuis niet erg uitbundig en vaak is het ook een dag zoals een andere. En dat is ok, vooral dit jaar. Vooral met een nieuw sterrenkindje in de hemel. Niet van mij maar een andere mama. (Jammer genoeg ken ik een paar mama's in een dergelijke situatie)
In dit geval is het net geen twee weken geleden. En ik heb er al elke dag aan gedacht. Het leven, het lot is een wrede metgezel. Net dat waar een vrouw, een moeder, het meeste naar uitkijkt in haar leven kan haar elk moment ontnomen worden tijdens het meest intieme proces in haar leven. Zomaar. Ze mag dan nog zo hard haar best doen om gezond te zijn en de adviezen te volgen van haar dokter, toch is er iets in het universum dat er anders over denkt.
Mijn eerste reactie is dan, ok het lot heeft andere plannen, het was nu geen goed moment voor een nieuw leven. Er zal vast wel een goede reden zijn, want welke 'schepper' of goede bewaarengel kiest ervoor om ons op deze diepe manier te pijnigen? In welk universum is het ok om een moeder net dat te ontnemen waar ze het meeste van houdt?
En dan kijk ik naar onze kindjes die we wel gezond hebben mogen in onze armen sluiten. Mijn kleine man die nu in de zetel naar Kaatje kijkt terwijl ze weer hyper doet alsof ze teveel peppillen heeft genomen, en hij lacht. Ik glimlach ook even. Ik heb geluk gehad denk ik dan, maar ik voel ook een deeltje van de pijn moest hij er toch niet zijn.
Het zou een verboden pijn moeten zijn, vreselijk dat we die pijn moeten kennen. Ergens hoop ik dat door een korreltje van die pijn te dragen ik een deeltje van jullie Moederdag kan verlichten.
Hopelijk denken alle 'gelukkige' mama's morgen ook even aan de mama's die niet al hun kindjes in real time kunnen knuffelen. Of ze nu al een kindje hebben of niet, ze zijn evenveel mama van die sterrenkindjes maar hebben enkel een kussen om te knuffelen.
Fijne Moederdag voor ALLE mama's
Een dag met bloemetjes en verwennerijen voor vele mama's. Wij vieren hier thuis niet erg uitbundig en vaak is het ook een dag zoals een andere. En dat is ok, vooral dit jaar. Vooral met een nieuw sterrenkindje in de hemel. Niet van mij maar een andere mama. (Jammer genoeg ken ik een paar mama's in een dergelijke situatie)
In dit geval is het net geen twee weken geleden. En ik heb er al elke dag aan gedacht. Het leven, het lot is een wrede metgezel. Net dat waar een vrouw, een moeder, het meeste naar uitkijkt in haar leven kan haar elk moment ontnomen worden tijdens het meest intieme proces in haar leven. Zomaar. Ze mag dan nog zo hard haar best doen om gezond te zijn en de adviezen te volgen van haar dokter, toch is er iets in het universum dat er anders over denkt.
Mijn eerste reactie is dan, ok het lot heeft andere plannen, het was nu geen goed moment voor een nieuw leven. Er zal vast wel een goede reden zijn, want welke 'schepper' of goede bewaarengel kiest ervoor om ons op deze diepe manier te pijnigen? In welk universum is het ok om een moeder net dat te ontnemen waar ze het meeste van houdt?
En dan kijk ik naar onze kindjes die we wel gezond hebben mogen in onze armen sluiten. Mijn kleine man die nu in de zetel naar Kaatje kijkt terwijl ze weer hyper doet alsof ze teveel peppillen heeft genomen, en hij lacht. Ik glimlach ook even. Ik heb geluk gehad denk ik dan, maar ik voel ook een deeltje van de pijn moest hij er toch niet zijn.
Het zou een verboden pijn moeten zijn, vreselijk dat we die pijn moeten kennen. Ergens hoop ik dat door een korreltje van die pijn te dragen ik een deeltje van jullie Moederdag kan verlichten.
Hopelijk denken alle 'gelukkige' mama's morgen ook even aan de mama's die niet al hun kindjes in real time kunnen knuffelen. Of ze nu al een kindje hebben of niet, ze zijn evenveel mama van die sterrenkindjes maar hebben enkel een kussen om te knuffelen.
Fijne Moederdag voor ALLE mama's
Reacties
Een reactie posten