Liefde op het eerste gezicht.... Niet bij mij
Vandaag wordt onze kleine man drie jaar. Wauw, ze zeggen dat de tijd vliegt en dat is ook echt zo.
Weg pijn, weg ongemak, weg slapeloze nachten, weg rusteloze benen, weg buik....hallo baby
En dat was het dan ook maar voor mij, hallo baby uit mijn buik. Ik heb jou gemaakt, een wonder. Surreëel was het, en dat is het nog altijd als ik hem bezig zie. Hoe slim hij nu al is en hij is er nog maar drie. Maar toen was mijn gevoel anders dan nu.
Van de avond voor zijn geboorte tot kwart voor twaalf in de namiddag hebben we zitten hopen dat alles goed ging gaan. En dat was ook wel zo, al mocht het voor mij wat sneller gebeuren. Maar de zenuwen om die eerste keer waren te groot en mijn lichaam wilde niet meer mee. De gevreesde epidurale en de lange uren werden een deel van het proces. Ontbijt voor de papa en niet voor de mama want baby was er nog altijd niet. Tv kijken en in slaap vallen en wakker worden door de pijnlijke steken in mijn lichaam. En dan.....
Tranen met tuiten gehuild, de papa. Ik niet. Nu begon mijn taak, dat waar ik al jaren van droomde maar niet helemaal. Het was een flinke jongen. Geen suikerspinnen en tutu's maar wel voetballen en stoere basketsloefen. Iedere mama droomt van een meisje, iedere papa wenst een jongen en iedereen zegt altijd maar: 'het andere mag ook, als het maar gezond is'. JA dat is waar en hij is erg gezond, maar toch had ik graag een meisje gehad. Ik steek het niet onder stoelen of banken, ik was teleurgesteld. En ik wist het al nog voor hij geboren was maar zolang ik het niet zag kon ik het ergens niet echt geloven. Ook al zei mijn instinct me dat de dokter gelijk had, en ook de echo had gelijk.....
Iedereen was op slag verliefd, behalve ik, zijn mama, de enige persoon die hem onvoorwaardelijk moet liefhebben. Ik was niet verliefd op mijn zoon.
Eens thuis zat ik vaak met hem op mijn schoot, hem aan te staren, te wachten op dat gevoel.
Versta me niet verkeerd hij is mijn zoon en ik zal hem beschermen en graag zien, onvoorwaardelijk; ik was gek op zijn gorgelgeluidjes en lieve lachjes maar niet verliefd. Er was vast iets met me mis.
Post-natale depressie.... ik die positief ben en altijd blijft gaan hoe zeer de wind ook in mijn gezicht snijdt...depressief.... En ik weet het nog maar enkele maanden. De dokter bleef mijn moeheid afschrijven aan de korte nachten en lange dagen, maar ook dat duurde te lang. Ik had geen moordneigingen, dat niet. Maar huilen met alles en liever slapen dan iets doen, gewoon je dag doorlopen omdat het is wat hoort en niet wat je wilt, dat is niet normaal. Ik was depressief.
Sinds ik die woorden heb gehoord is alles veranderd en ook mijn gevoel.... Het is ok.
Hulp vragen mag, je moet niet alles altijd alleen willen doen. Niet alles moet perfect zijn, loslaten is ok.
En door los te laten ben ik meer gaan genieten. ECHT genieten.
Eindelijk is daar die wolk en vaak droom ik erop weg. En tegenwoordig sleurt Aaron me van mijn wolk af, want MAMA PIPI DOEN!!! En alles wat ik wil doen is hem fijn knuffelen en zoenen tot mijn lippen ervan pijn doen.
Man man man, wat ben ik verliefd

Weg pijn, weg ongemak, weg slapeloze nachten, weg rusteloze benen, weg buik....hallo baby
En dat was het dan ook maar voor mij, hallo baby uit mijn buik. Ik heb jou gemaakt, een wonder. Surreëel was het, en dat is het nog altijd als ik hem bezig zie. Hoe slim hij nu al is en hij is er nog maar drie. Maar toen was mijn gevoel anders dan nu.
Van de avond voor zijn geboorte tot kwart voor twaalf in de namiddag hebben we zitten hopen dat alles goed ging gaan. En dat was ook wel zo, al mocht het voor mij wat sneller gebeuren. Maar de zenuwen om die eerste keer waren te groot en mijn lichaam wilde niet meer mee. De gevreesde epidurale en de lange uren werden een deel van het proces. Ontbijt voor de papa en niet voor de mama want baby was er nog altijd niet. Tv kijken en in slaap vallen en wakker worden door de pijnlijke steken in mijn lichaam. En dan.....
Tranen met tuiten gehuild, de papa. Ik niet. Nu begon mijn taak, dat waar ik al jaren van droomde maar niet helemaal. Het was een flinke jongen. Geen suikerspinnen en tutu's maar wel voetballen en stoere basketsloefen. Iedere mama droomt van een meisje, iedere papa wenst een jongen en iedereen zegt altijd maar: 'het andere mag ook, als het maar gezond is'. JA dat is waar en hij is erg gezond, maar toch had ik graag een meisje gehad. Ik steek het niet onder stoelen of banken, ik was teleurgesteld. En ik wist het al nog voor hij geboren was maar zolang ik het niet zag kon ik het ergens niet echt geloven. Ook al zei mijn instinct me dat de dokter gelijk had, en ook de echo had gelijk.....
Iedereen was op slag verliefd, behalve ik, zijn mama, de enige persoon die hem onvoorwaardelijk moet liefhebben. Ik was niet verliefd op mijn zoon.
Eens thuis zat ik vaak met hem op mijn schoot, hem aan te staren, te wachten op dat gevoel.
Versta me niet verkeerd hij is mijn zoon en ik zal hem beschermen en graag zien, onvoorwaardelijk; ik was gek op zijn gorgelgeluidjes en lieve lachjes maar niet verliefd. Er was vast iets met me mis.
Post-natale depressie.... ik die positief ben en altijd blijft gaan hoe zeer de wind ook in mijn gezicht snijdt...depressief.... En ik weet het nog maar enkele maanden. De dokter bleef mijn moeheid afschrijven aan de korte nachten en lange dagen, maar ook dat duurde te lang. Ik had geen moordneigingen, dat niet. Maar huilen met alles en liever slapen dan iets doen, gewoon je dag doorlopen omdat het is wat hoort en niet wat je wilt, dat is niet normaal. Ik was depressief.
Sinds ik die woorden heb gehoord is alles veranderd en ook mijn gevoel.... Het is ok.
Hulp vragen mag, je moet niet alles altijd alleen willen doen. Niet alles moet perfect zijn, loslaten is ok.
En door los te laten ben ik meer gaan genieten. ECHT genieten.
Eindelijk is daar die wolk en vaak droom ik erop weg. En tegenwoordig sleurt Aaron me van mijn wolk af, want MAMA PIPI DOEN!!! En alles wat ik wil doen is hem fijn knuffelen en zoenen tot mijn lippen ervan pijn doen.
Man man man, wat ben ik verliefd




Reacties
Een reactie posten